Ineens is je baby geen baby meer. Maar een klein mensje dat alles wil ontdekken. Alles wordt onderzocht. Alles gaat richting de mond. En in deze fase kan ik mijn dreumes geen seconde uit het oog verliezen: precies op de momenten dat ik even iets wil doen, gebeurt er meestal iets onhandigs.

Ineens voelde het alsof ik mijn dreumes constant moest bezighouden. Alsof ik steeds met hem moet spelen. En alsof een adempauze alleen voor mij bestaat als hij slaapt. Tot ik een keer een lege kartonnen pas en er een gat in sneed. Ik deed er een paar speelballen, pittenzakjes, grote dobbelstenen en sensorische balletjes in.

Ik zette de doos neer, schudde hem even en pakte een balletje ter voorbeeld. En ineens vermaakte hij zich er 10 minuten mee. Hij voelt, grijpt, kijkt, probeert. Niet gehaast, niet onrustig. Maar met aandacht.

Op dat moment werd er iets helder voor mij: een adempauze zit hem niet in meer doen, maar in anders aanbieden. Niet alles willen overnemen, maar je dreumes uitnodigen om te ontdekken op een manier die veilig is en past bij waar hij nu is.

Ik hoef het niet ingewikkeld te maken. Ik moet alleen weten hoe ik hem uitnodig in zijn spel.

En precies dat is wat ik met deze gids wil delen.